Wilki to kanide, bliscy krewni domowych psów. Ostra wzrok, węch, słuch – wysoce inteligentne. Podziwiane za piękno, ale postrzegane jako zagrożenie dla zwierząt hodowlanych – zagrożone wyginięciem. Liczba wilków w USA (kontynentalnych) spadła z 250 tys. do 450 w latach 60. XX w. Podobnie jak rasy psów – istnieje kilka gatunków/podgatunków wilków.
Wilk szary (Gray Wolf)
Najczęstszy, nazywany „common wolf”. Wygląd zależy od regionu – bywa mylony z innymi. Futro: odcienie szarości, brązu, czerni, bieli, czerwi, mieszanki. Waga 25–90 kg, długość 1,4–1,8 m. Wąsze główka i pysk w porównaniu do innych. Zęby/żuchwa – 3x siła ugryzienia przeciętnego psa. Stanowiska: góry, pustynie, łąki, równiny, nawet miasta – doskonale adaptują się.
Wilk polarny (Arctic Wolf)
Jedyny prawie całkowicie biały. Główne stanowiska: Alaska (ekstremalny zimno). Poduszki łap do chodu po lodzie. Dwie grube warstwy futra: zewnętrzna grzeje zimą, wewnętrzna – bariera wodoodporna.
Wilk czerwony (Red Wolf)
Nazwa od cynamonowo-czerwonego futra (często brązowsze). Rozpoznawalne: duże uszy, biały futro wokół pyska, większa głowa. Kiedyś Teksas, Floryda – dzisiaj Karolina Południowa/Północna (reintrodukcja). Nie polują w stadach – małe ofiary: myszy, króliki, szopy.
Wilk indyjski (Indian Wolf)
Często mylony z lisem (rude/jasnobrązowe). Waga 18–27 kg – mały. Cieplne regiony Indii – rzadsze futro. Eksperci zastanawiają: rzadko wyją, choć potrafią.
Wilk wschodni (Eastern Wolf)
Jasnobrązowe/rude futro, podobny do huskiego. Ze starszym wiekiem długie czarne włosy – mylony z kojotami. Stanowiska: Mississippi (USA), Kanada. Kanadzi farmerzy nienawidzą za zwierzęta hodowlane – strzelają, kładą trucizny.
Wilk etiopski (Ethiopian Wolf)
Średni, bardzo długie nogi, spicate uszy, krótki gruby ogon, dłuższy, spicaty pysk. Kolory: rudzi, brązowe, białe – przyciemniają z wiekiem. Tylko Afryka (głównie Etiopia). Mniej agresyjni, dogadują się ze stadami.