Szare wilki są wysoce adaptacyjne i zamieszkują lasy, tundrę, łąki, a nawet pewne obszary pustynne. Lasy deszczowe i skrajnie suche pustynie stanowią jednak poważne wyzwania:
Lasy deszczowe:
Gęsta roślinność utrudnia ruch i zakłóca ostry węch i słuch wilków. Duże ofiary (jeleń, łoś) są rzadkie. Ciepłe, wilgotne klima sprzyja pasożytom i chorobom niebezpiecznym dla wilków.
Skrajnie suche pustynie:
Niedobór wody utrudnia przetrwanie – wilki nie potrafią efektywnie pozyskiwać wody z roślinności. Ekstremalne ciśnienie cieplne obciąża termoregulację, a brak roślinności ogranicza ofiary.
Mimo adaptacyjności, wilki szare wciąż wymagają specyficznych warunków siedliskowych, których lasy deszczowe i skrajne pustynie zazwyczaj nie spełniają.