Kojoty pustynne (Canis latrans) wyewoluły szereg adaptacji do życia w surowym klimacie pustynnym:
- Większe uszy: Rozpraszanie ciepła, termoregulacja.
- Redukcja gęstości futra: Mniejsza izolacja = chłodniejsze ciało.
- Adaptacje behawioralne: Główna aktywność nocna – unikanie upału dnia.
- Oszczędzanie wody: Przetrwanie bez picia – wilgoć z pożywienia.
- Wyższy próg pragnienia: Wyższą utratę wody tolerują bez uczucia pragnienia.
- Elastyczność diety: Małe ssaki, owady, gady, owoce, śmieci.
- Mniejsze ciało: Mniejsza powierzchnia = lepsza retencja ciepła i wody.
- Adaptacje fizjologiczne: Silnie skoncentrowany mocz, recykling pary wody z oddechu.
- Kamuflaż: Ubarwienie maskujące w pustyni.
- Zachowanie społeczne: Mniejsze stada / luźne grupy.
Te cechy pozwalają kojotom pustynnym kwitnąć w suchych i półsuchych regionach z ograniczonymi wodą i pożywieniem.