Wilki nie udają martwych, by przetrwać. To zachowanie, zwane tanatozą, typowe dla mniejszych zwierząt – oposów, chrząszczy.
Wilki to drapieżnicy szczytowe – na szczycie łańcucha pokarmowego. Polują na siłę, zwinność i instynkty stadne, nie na oszustwo. Są też wysoce inteligentne i rozumieją ryzyko udawania śmierci – bezbronność, dalsze ataki, drapieżnictwo.
Udawanie śmierci mogłoby zadziałać na mniejszych drapieżników, ale nie na większych (niedźwiedzie, inne wilki). W takich sytuacjach wilki walczą lub uciekają.
Zatem tanatoza nie jest strategią przetrwania wilków.