Historyczny zasięg
Wilki szare miały szeroki zasięg na półkuli północnej, a ich konkretne siedlisko zależy od podgatunku i lokalizacji geograficznej.
Ameryka Północna: Od tundry arktycznej po południowo-wschodnie USA, w tym Kanada, Alaska, Meksyk.
Eurazja: Od półwyspu Skandynawskiego po wschodnią granicę Rosji, w tym fragmenty Europy i Azji.
Aktualny zasięg
Ameryka Północna: Przeważnie Alaska, Kanada, północne i zachodnie stany USA.
Eurazja: Głównie Rosja, Skandynawia, fragmenty Azji Centralnej, Europy Wschodniej i Bałkanów.
Preferowane siedliska
- Lasy: Preferują lasy iglaste i liściaste, zwłaszcza z gęstym podrzewiem.
- Tundra: Dobrze radzą sobie w arktycznej tundrze, polując na karibu i inne zwierzęta.
- Pasma górskie: Występują w górach, wykorzystując zróżnicowany teren do polowań i legowisk.
- Otwarte łąki: Zamieszkują otwarte łąki, zwłaszcza gdzie bogate stada łoś, bizonów.
Kluczowe czynniki wpływające na siedlisko
- Dostępność ofiar: Wilki potrzebują dostępu do dużych kopytnych: łoś, moose, jeleń, karibu.
- Schronienie: Wymagają miejsc na legowiska: jaskinie, szczeliny skalne, porzucone nory.
- Woda: Dostęp do wody pitnej i chłodzenia.
- Dystans od ludzi: Choć wilki potrafią adaptować się do obecności ludzi, ogólnie omijają obszary o dużej aktywności ludzkiej.
Rozkład wilków szarych zmieniał się przez historię przez utratę siedlisk, prześladowania i programy reintrodukcji. Obecne zasięgi i populacje są aktywnie monitorowane i zarządzane w ramach działań ochronnych.