Wallaby Parma są zagrożone głównie przez utratę i fragmentację siedliska. Ich naturalne środowisko – wrzosowiska i zarosla przybrzeżne w południowo-zachodniej Australii – uległo degradacji przez rolnictwo, urbanizację i górnictwo. Wycinka i fragmentacja zakłócają źródła pożywienia i miejsca legowe, powodując spady populacji.
Drapieżnictwo wprowadzonych drapieżników – lisów i kotów dziczych – to kolejny istotny czynnik, bo te zwierzęta polują na młode wallaby i obniżają wskaźniki przeżycia. Konkurencja z wprowadzonymi roślinożercami – krolikami, kozami, owcami – dodatkowo ogranicza zasoby pokarmowe i jakość siedliska.
Zmieniające się warunki klimatyczne, w tym przedłużone susze i częstsze pożary, również negatywnie wpływają na dostępność i jakość siedlisk.
Odbudowa zależy od renowacji siedlisk, kontroli drapieżników, zarządzania wprowadzonymi roślinożercami i dedykowanych wysiłków ochronnych.