Skutki ekologiczne
Kolor i wzór są kluczowe dla maskowania zwierząt. Gdyby wszystkie miały ten sam kolor, maskowanie by nie działało, zaburzając relacje drapieżnik-ofiara. Rozpoznawanie gatunkowe też by ucierpiało, bo wiele zwierząt opiera się na sygnałach wizualnych do identyfikacji partnerów, krewnych i sojuszników. Zapylanie i rozsiew nasion mogłyby spaść przy zaniku sygnałów kolorystycznych, a adaptacja do siedlisk by utrudniła się bez wariantów kolorystycznych dopasowanych do środowiska. Komunikacja o zdrowiu, statusie i intencjach również by zanikła.
Wpływ kulturowy i estetyczny
Monochromatyczny świat zwierząt ograniczyłby inspirację artystyczną w malarstwie, rzeźbie i fotografii. Przyroda straciłaby większość wizualnej piękna i fascynacji, co mogłoby zmniejszyć turystykę przyrodniczą. Postrzeganie kolorów i zrozumienie bioróżnorodności u dzieci mogłoby zostać zaburzone, a narracje kulturowe, mity i folklor oparte na symbolice kolorów zwierząt straciłyby bogactwo.
Ostatecznie brak zróżnicowania kolorystycznego miałby głębokie skutki dla ekologii, estetyki i kultury ludzkiej.