Lista chorób krów – najczęstsze zagrożenia dla stada

Ekonomiczne znaczenie chorób bydła

W 2009 r. przemysł bydła w USA wygenerował 73 mld USD. Choroby krów = straty: śmierć zwierząt, spadek wydajności mlecznej, utrata młodego stada, koszty weterynaryjne. Zarówno wielkie ranchy, jak i małe gospodarstwa muszą znać znaki typowych chorób.

Główne choroby bydła

1. Zapalenie wymion (Mastitis)

Infekcja bakteryjna gruczołów mlecznych. Objawy: opuchnięte, zapalone cewki i wymiona, mlek gnojowe/zbardzone, wydatki. Gruczoły mogą ropnieć lub zatarć się całkowicie. Profilaktyka: czyste, suche obory, czyste miejsca dojenia, maczanie cewków w roztworze antybiotycznym przed dojeniem. Leczenie: antybiotyko-terapia.

2. Różówka (Pinkeye / IBK)

Zapalenie rogówki i przejrzystki. Objawy: zaczerwienienie, łzawienie. Częste ropnięcia rogówki, ból – krowy mrugają, szukają cienia. Wydajność mleczna spada (mniej pasą). Przeznoszone przez muchy (Mucha domowa itp.) na nogach/skrzydłach z wydatków ocznych chorych krów. Przyczyna: bakteria Moraxella bovis. Leczenie: antybiotyki miejscowe + wstrzyknięciaoksytetracykliny długodziałającej. Często weterynarze zszywają oko do gojenia.

3. Biegunka cieląt (Scours / Calf Scours)

Noworodki ryzykują neonatalną biegunką. Przyczyny: wirusy, bakterie. Ryzyko: stres (tłok), niedobór kolostrum, niehigiena. Objawy: ostre biegunki, słabość, lenistwo, niemożność ruchu/jedzenia/picia -> groźne odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe -> śmierć. Leczenie: roztwory elektrolityczne do nawadniania, antybiotyki profilaktycznie przed infekcjami wtórnymi.

4. Kokcydioza (Coccidiosis)

Pasożyt jednonukleowy – kokcydie. Endemiczne w środowisku i jelitach większości bydła. Przerost = ciężka choroba u wrażliwych cieląt i osłabionych dorosłych. Często: brak przyrostów, brak oczywistych objawów. Ostra forma: krwawiste biegunki, nudności, utrata apetytu, niska gorączka. Bez antybiotyków -> wyczerpanie, śmierć z niedożywienia.

Wskazówki

Profilaktyka: higiena, kolostrum, odrobaczanie, szczepienia, monitoring stada. Wczesna diagnoza = mniejsze straty. Współpraca z weterynarzem to podstawa.