Longhorny teksańskie – wytrzymała rasa, niskie wymagania
Longhorny to wytrzymałe bydło chowane na ranchach w Ameryce Północnej. Cenione za: dobre zdrowie, niskie wymagania, łagodny usposobienie, wysoki wskaźnik bezproblemowych cielęć. Dostosowują się do każdego klimatu. Mniej szkodzą środowisku (szerokie spektrum roślinności). Naturalna odporność na choroby, na które inne rasy chora (np. śrubowca).
Instrukcje – opieka i leczenie
- Społecznyzuj bydło. Zwyczaj do ludzi od młodości. Longhorny łagodne i łatwe w obsłudze, ale jeśli puszczone "na dziko" – groźne z powodu wielkich rogów. Społecznyzowane łatwiej leczyć przy chorobie.
- Szczepienia profilaktyczne. Zapytaj weterynarza o obowiązkowe szczepienia w regionie. Lista zależy od miejsca chowu.
- Bezpieczeństwo przy leczeniu. Ostrożność – wielkie rogi mogą zranić. Nowe matki chronią cielęcia – ostrożnie. Longhorny nie lubią psów – trzymaj z dala. Mogą wspólnie pasść z koniami.
Wskazówki
Longhorny to rasa "low maintenance" – idealna dla rozsadnego chowu. Klucz: socjalizacja, profilaktyka, bezpieczeństwo przy manipulacji (rogach). Regularne kontrole weterynaryjne mimo odporności.