Koza pygora to krzyżówka kozicy karlikowej i angorskiej, ceniona za miękką, jedwabistą sierść idealną do ręcznego prądzenia. Rękodzieło z włókien pygory popularne dzięki wszechstronności. Uzyskanie sierści pygory łatwiejsze niż gęstej wełny owczy.
Instrukcja krok po kroku
- Zidentyfikuj typ sierści. Typ A: jedwabiste, zakręcone, ok. 15 cm. Typ B: dobra falistość, 7,5–15 cm. Typ C: grubsza, 2,5–7,5 cm.
- Wybierz metodę uzyskania. 4 opcje: strzyżenie, grzebienie, wycinanie (plucking), naturalne odpuszczanie wiatrem. Strzyżenie dobre dla wszystkich typów, jedyna opcja dla A. Grzebienie/wycinanie możliwe u niektórych B i C. Naturalne odpuszczanie tylko u C wiosną – ryzyko sklącia, jeśli zbyt długo.
- Właściwy termin. Zbiór zimą przed koczeniem. Zapewnij ciepłą podkładkę i schronienie, jeśli zimno.
- Wycinanie/grzebienie. Przeprowadź rękę lub grzebień przez sierść, delikatnie ciągnij. Włókna łatwo uwalniają się, gdy gotowe do linienia (zazwyczaj wiosną). Nie ciągnij mocno. Jeśli nie idą – spróbuj za kilka dni. Sierść uwalnia się etapami – powtarzaj co kilka dni.
- Przygotuj do strzyżenia. Lekko pogrzeb, usuń zanieczyszczenia. Dmuchawka do liści – usuń luźne resztki roślinności.
- Narzędzia. Nożyczki lub małe maszynki do grzybowania zwierząt. Cięj blisko skóry, by uzyskać najdłuższe włókna bez drugich cięć.
- Technika. Długimi ruchem przesuwaj nożyczki/maszynkę. Uważaj na delikatne miejsca: narządy płciowe i cienie, wybrzuszenie brzucha, luźną skórę przy złączach nóg z tułowiem, ścięgno za kolanem.