Chickasaw, podobnie jak inne plemią indianie regionu Drzewnych Ziem Południowo-Wschodnich Ameryki Północnej, powszechnie używali skóry jeleniowej do odzieży i innych celów. Skóra jelenia była dostępna i wszechstronna, dając ochronę przed elementami, komfort i trwałość.
Chickasaw zręcznie garbowali i przygotowywali skóry, czyniąc miękkimi i płiowatymi. Stosowali różne metody garbowania, w tym mózgi zwierząt i naturalne kwaszany roślinne. Proces ten zapewniał skórze wytrzymałość, elastyczność i odporność na wodę.
Ze skóry jeleniowej robiono różne ubrania: koszule, nogawnice, sukienki, mokasyny, pasy biodrowe. Styl i wzór zależał od płci, statusu społecznego i preferencji osobistych.
Oprócz odzieży, Chickasaw używali skóry jeleniowej do wielu innych celów. Róbili worki, torby, koców i przedmioty użytkowe. Służyła jako trwały materiał do budowy schronień i wykonywania narzędzi i sprzętu.
Wykorzystanie skóry jeleniowej przykładowo pokazuje bliską relację Chickasaw z naturą i ich zasobność w adaptacji do otoczenia. Skóra nie była tylko praktycznym wyborem na odzież i codzienne użycie, ale miała też znaczenie kulturowe i symboliczne w społeczności Chickasaw.