Wygląd
Według Encyclopedii Britannica, osioły występują w kolorach od białego przez szare, brązowe do czarnego. Zazwyczaj mają ciemny pas po środku grzbietu i drugi przekręcony na barkach. Krótka grzywa stoje pionowo, ogon długi, mięsisty, z włosami tylko na końcu. Duże uszy – adaptacja do gorącego klimatu (chłodzą krew).
Inne cechy
Zazwyczaj mniejsze od koni, ale masywniejsze – noszą ciężkie ładunki. Grubsze szyje, mocniejsze tyły, bardziej pionowe łopatki i pasterny, mniejsze i okrągłe kopyta – pewny chód. Charakterystyczne ryczenie (braying) – często się głośno oznajmują. Uparty, ale trenowalny do wielu zadań. Ogólnie przytulne, doskonali towarzysze dla koni i innych zwierząt na pastwisku.
Domestykacja
Nowoczesny domowy osioł wywodzi się z dzikich osiołów w Afryce ok. 6000 lat temu. Wykopaliska w Egipcie (4600–4000 r. p.n.e.) ujawniają kości osiołów. Na grobowych malowidłach jako zwierzęta pociągowe, trzymane w zagrodach. Rozszerzły trasy handlowe, pomagali kolonizatorom (transport ludzi, towarów, broni).
Nowoczesne zastosowanie
Wiele miejsc bez samochodów – osioły ciągną wózki, pracują w polach. Według Robinson Ranch (Teksas) – pasterze owiec/kóz, więżą ze stadem, chronią przed kojotami/psami. Jazda konna dla niepełnosprawnych – spokój i afekt osioła uspokajają. Halter-breaking: osioł i młody koń/osioł w halterach, osioł uczy młodzieńca chodzić na wodzie. Często towarzysze stajenni dla koni – emerytowanych i odstawianych klaczy.
Hybrydy osiołów
Samiec osioła + klacz = mule (wysokość konia, siła osioła). Koń + osioła = hinny (samica mule). Mule są sterylne – tylko krzyżówka. Krzyżowanie z zebrami (szczególnie Afryka) – silne, długowieczne zwierzęta robocze.