Indianie Ameryki Północnej uważali prawie każdą część bizona za użyteczną, co czyniło go zrównoważonym i żywotnym zasobem do przetrwania i kultury.
Mięso: Główne źródło białka, spożywane świeże, suszone i konserwowane.
Skóra: Używana do odzieży, schronienia (tipi), koców, szat, mokatyn i łodzi.
Kości: Zrobione z nich narzędzia, broń i ozdoby. Szpik również spożywano.
Się: Do cięciw łukowych, nici i innych materiałów.
Włosy: Tkane na koców, liny i inne przedmioty.
Kopyta: Do kleju, grzechotek i ozdób.
Język: Uważany za przysmak.
Narzędzia wewnętrzne: Niektóre narządy służły celom leczniczym.
Nawozy: Jako paliwo, nawóz i materiał budowlany.
Znaczenie bizona
Bizon zapewniał bezpieczeństwo żywnościowe, stabilność ekonomiczną przez handel i odgrywał istotną rolę w przekonaniach duchowych, opowieściach i rytuałach. Relacja Indian i bizona opierała się na głębokim szacunku i ostrożnym wykorzystywaniu, z metodami łowieckimi zapewniającymi zdrowie stad.