Porcupinowie podlegają dokładnym przygotowaniu do przybycia zimy, które mogą się nieznacznie zmieniać w zależności od gatunku i ich siedlisk. Oto niektóre ogólne strategie, których używają:
1. Zwiększone jedzenie i przechowywanie tłuszczu:
W miesiącach jesiennych jeżozwierzy drastycznie zwiększają spożycie pokarmu, aby przybierać na wadze i budować rezerwy tłuszczu. Spożywają różne rośliny, owoce, orzechy i inne dostępne pokarmy, aby gromadzić wystarczającą liczbę sklepów energetycznych. Ten tłuszcz działa jak izolacja i zapewnia utrzymanie w okresach ograniczonej dostępności żywności w zimie.
2. Budowanie i izolacja gniazda:
Pincupines szuka odpowiednich lokalizacji do budowy gniazd lub nor do schronienia zimowego. Mogą używać zagłębień drzew, szczelin skalnych, jaskiń, a nawet budowy własnych gniazd z liści, gałązek, kory i innych materiałów. Gniazda te zapewniają izolację przed zimnem i chronią je przed drapieżnikami i surowymi elementami.
3. Torpor i hibernacja:
Wiele gatunków jeżozwierzy wchodzi w stan odrętwienia lub hibernacji zimą. Podczas odrętwienia temperatura ciała i szybkość metaboliczna znacznie się zmniejszają, umożliwiając im oszczędzanie energii. Niektóre gatunki jeżozwierzy, takie jak Północnoamerykańskie Porcupine (Erethizon Dorsatum), ulegają prawdziwej hibernacji, podczas gdy inne wchodzą w mniej głęboki streśniu odrętwienia.
4. Buforing Food:
Niektóre gatunki jeżozwierzy, takie jak Porcupine z Ameryki Północnej, mogą buforować lub przechowywać żywność w strategicznych lokalizacjach do przyszłej konsumpcji. Często ukrywają orzechy, nasiona i inne artykuły spożywcze pod kłodami, skałami lub szczelinami drzew, aby uzyskać do nich dostęp w czasach, gdy jedzenie jest rzadkie.
5. Zmniejszona aktywność:
Porcupinowie ogólnie obniżają poziom aktywności zimą. Większość czasu spędzają w swoich gniazdach, oszczędzając energię i unikając niepotrzebnych ruchów, które mogłyby dodatkowo wyczerpać ich rezerwy.
6. Zmiany zachowań społecznych:
Niektóre gatunki jeżozwierzy mogą wykazywać zmiany w zachowaniu społecznym podczas zimy. Na przykład zwykle samotne jeżozwierz mogą tworzyć tymczasowe grupy komunalne, aby dzielić ciepło i zasoby. Łączenie razem pomaga im oszczędzać ciepło i zwiększyć ich szanse na przeżycie.
7. Adaptacyjne cechy fizyczne:
Porcupines mają kilka fizycznych adaptacji, które pomagają w ich zimowym przetrwaniu. Ich grube płaszcza futra i piórek zapewniają izolację, a ich ostre pazury pomagają im poruszać się lodowatymi lub śnieżnymi terenami. Ponadto ich elastyczne diety pozwalają im wykorzystywać różne źródła żywności w miesiącach zimowych.
Stosując te strategie, jeżozwierzy zwiększają szanse na przetrwanie w sezonie zimowym i z powodzeniem pojawią się wiosną z nową energią.