Programy hodowlane zazwyczaj promują określone cechy i eliminują inne z linii krwi lub rasy. Dobrze uhodowlane konie są silne, atletyczne i atrakcyjne. Konie źle uhodowlane mogą wykazywady wady genetyczne, zwłaszcza jeśli ojciec lub matka je miały. Hodowla na konkretną cechę ma zalety i wady. Konie hodowane na siłę mają przewagi w określonych dyscyplinach i zastosowaniach.
Konie hodowane na siłę
Niektóre typy i rasy hodowane były przede wszystkim na siłę, inne na szybkość lub wygląd. Do koni hodowanych na siłę należą: wszystkie duże rasy zimnokrwiste (Clydesdale, Percheron, Belgijczyk) oraz Australian Stock Horse, konik islandzki, Appaloosa. Te rasy upiększały siłę, aż stała się cechą rasową. Konie hodowane na siłę mają wiele zastosowań.
Atletyzm
Silne konie zazwyczaj są też dość atletyczne, z dużą masą mięśniową i cięższą budową kośćmi. Cechy te czynią je lepszymi sportowcami. Hodowcy celujący w siłę często biorą pod uwagę zdrowie i wytrzymałość, co też pomaga stworzyć bardziej utalentowanych i skutecznych sportowców.
Zdrowie
Pod kątem zdrowia: silniejszy koń mniej narażony na naciągnięcia i urazy związane z pracą/użytkowaniem. Słabsze konie częściej kontuzują się w trakcie normalnej aktywności niż te hodowane na siłę.
Wydajność w pracy
Przez wieki konie służyły do przewożenia ludzi i ładunków oraz ciągnięcia ciężkich obciążów – przed erą traktorów i samochodów. Silniejsze konie ciągną cięższe ładunki i pracują szybciej. Wózy i pługi były najskuteczniejsze ciągnięte przez największe, najsilniejsze konie. Konie zimnokrwiste były idealne do tej pracy. Przenosiły też żołnierze w pełnej zbroi w dawnych wiekach.