Hodowcy koni stosują selekcję, by rasy przetrwały i rozwijały się, by cechy przechodziły do pokoleń, by choroby genetyczne i wady były ograniczane lub eliminowane. Niektórzy próbują tworzyć nowe typy koni selekcją.
Kontynuacja ras
- Kilka ras bliskich wygaszeniu – selekcja kluczowa w ratowaniu stad i wspieraniu cech odróżniających rasy. Np. polski konik: jasnoszary, pas grzbietowy, paski zebrowe na nogach. Hodowcy wybierają konie najlepiej reprezentujące te cechy.
Nowe rasy
- Powstają przy potrzebie/pragnieniu danej cechy. Wybiera się konie pasujące, rozpoczyna program hodowlany. Np. Rocky Mountain Horse – USA, XIX w., potrzeba silnych, wszechstronnych koni.
Redukcja wad
- Niektóre rasy przekazują wady genetyczne. Selekcja dąży do redukcji/eliminacji defektów prowadzących do urazów/śmierci. Np. gen u niektórych koni paint: Overo lethal white syndrome – żrebięta z tym genem umierają w męczarniach w ciągu dni.
Specyficzne cechy
- Rasy specjalizują się: wyścigowe (szybkość) – angielski pełnokrwisty, Clydesdale (siła), Lipica (gracja). Księgi rasowe podkreślają cechy, hodowcy dobierają pary, by potomstwo spełniało standardy.