Andaluzjińczyk – rasa, historia, cechy, użyteczność, hodowla

Fakty

  • Bardzo stara rasa, kolorowa historia. Naturalni sportowcy: potężni, inteligentni.
  • Inteligencja + chęć ugadzania -> łatwy trening, dobre towarzystwo. Hodowla: konie sportowe lub zwierzaki.

Historia

  • Słynne konie wojenne średniowiecza: pola bitew, turnieje, justy. Ciężka muskulatura -> zdolność wojenna + intimidacja. Szereg dużych andaluzjińczyków = symbol statusu.

Cecha

  • Duże, mocno zbudowane. Urodzone czarne, prują na jasnoszare/białe (możą zostać czarne/bay).
  • Długie, płynące czołki, grzywy, ogony. Nie rosną wysoko (rzadko >17 łap), ale bardzo zmysłowe, ciężkie kopyta, twarde kości.

Zastosowanie

  • Dressaż: naturalny wysoki chód ("taniec") idealny do dyscypliny.
  • Konnie paradne: ubierane, jeżdżone w kostiumach.
  • Nie do skoków – za ciężkie.

Hodowla

  • Produkt Pyłu Iberyjskiego (Hiszpania), >2000 lat tam. Jako konie wojenne blisko zagłady.
  • Koniec XVIII w.: hiszpański rząd -> ograniczony program hodowli/eksportu by uratować rasę.
  • Dziś: hodowla pod nadzorem International Andalusian and Lusitano Horse Association (IALHA) – integralność rasy.