Pochodzenie
Krzyżowanie pony hiszpańsko-amerykańskich z rasami jazdowymi, głównie Tennessee Walking Horse. Kolorowe, dobre usposobienie, wygodne w jeździe. Wysokość 13,3–16 łap, waga 410–500 kg. Dobrze wytrenowane utrzymują chody długo – komfort na dalekich dystansach.
Konformacja
- Kąt szyji u koni jazdowych wyższy niż u niejazdowych.
- Szeroki kąt łopatki z przodu, lekki cow-hocked (skoki zwrócone do siebie, kopyta na zewnątrz) z tyłu.
- Ta budowa pomaga napędowi z tyłu.
Chody
- Naturalne: chód, troc, kanter. Troc często zabroniony na wystawach.
- Chody siodłowe: running walk, fox trot, rack – 4-bite, dają płynną, wygodną jazdę.
- Pozycja jeźdźca: lekko wstecz (ok. 0,6 cm), pięty do przodu tyle samo – zdejmuje ciężar z barków, ułatwia chód.
Znaki i ubarwienie (wymagane do rejestracji)
- Musi pokazać kolor (nie biały) za głową i nad skokami. Nogę i twarz mogą być białe, ale wzór kolorystyczny między tymi obszarami.
- Wzorce: tobiano (duże owalne plamy na bokach, szyi, klatce), overo (bloki koloru, często ciemne nogi, duże białe znaki na twarzy).
Zastosowanie
- Wszechstronny: wystawy, zaprzęg, jazda angielska/western (skoki, dressaż, reining, team penning).
- Osoby z ograniczoną mobilnością – komfort i bezpieczeństwo na koniu jazdowym.
Trening
- Źrebięta często wykonują chody naturalnie. Trening: upewnienie się, że koń wykonuje właściwe chody na polecenie.
- Kontrowersje: obciążone podkowy, nietypowe cięcie kopyta – ryzyko urazu lub problemów behawiorowych. Wielu zwolenników koni jazdowych Przeciwko tym pomocą.