Opis
Konik Camargue to mała, wytrzymała rasa (do 145 cm / 14 łap) o krótkiej szyi, głębokiej klatce piersiowej, szerokich kopycich i kompaktowej sylwetce. Głowa jest dość duża, kwadratowa, grzywa i ogon gęste. Skóra czarna, sierść biała – stąd szarowate wygląd. Pożarnięta są czarne lub ciemnobrązowe, z biegiem lat sierskść zbielają.
Pochodzenie
Dokładne korzenie nie są znane. Niektórzy uważają, że to potomkowie wyginącego konia solutreńskiego (ok. 17 000 lat temu). Rzymianie mogliby sprowadzić je do Hiszpanii, wpływając na rasę jaca. Oficjalne uznanie rasy w Francji nastąpiło w 1976 r.
Ekologia i środowisko
Żyją w delcie Rodanu (Camargue) – trudne tereny: zimą wietrzne i chłodne, latem upalne. Tworzą małe stada z dominującym ogarem, kilkoma klaczami i młodymi. Żywią się trawami, trzcinami, a także roślinami słonowatymi: salikornią i gęsią stopę.
Zarządzanie i hodowla
Ok. 30 stad żyje na bagienkach. Raz w roku zbierane są do kontroli zdrowia, znakowania i kastracji młodych niepasujących do typu. Studbook (1978) chroni rasę: by być wpisanym, pożarnięta musi urodzić się na wolności i być dojowana przez matkę Camargue. Księga rodowodowa rozróżnia konie urodzone w regionie Camargue i poza nim.
Zastosowanie
Tradycyjnie jeździ na nich gardiani – "krajowi cowboyowie" pasący czarne bydło. Dziś służą do zgony byków na nieletalne corrida, a także do dressażu i wędrówek dalekich – cenią się za wytrzymałość, dobre usposobienie i pewność kopyta.