Konie w starożytnym Egipcie – historia i znaczenie

Odkrycia archeologiczne

Pierwsze dowody zdomowienia konia to ok. 5000 r. p.n.e. (Krasny Yar, Kazachstan). W Egipcie najstarsze resztki to Awaris i Buhen (okres pośredni II, 1700–1550 p.n.e.). Ramzes II zbudował stajnie na 460 koni (odkryte niedawno w delcie Nilu). Konie występowały na sztuce: grzebienia, bigudły, pieczątki, zabawki.

Konie i władza

Były luksusem – tylko elita wojskowa i rządząca mogła je sobie pozwolić. Symbol statusu. Darowane władcom Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Tutanchamon spoczywał z kijem jeździeckim z napisem: "przyjechał na koniu jak blask Ra". Ramzes III znany z miłości do koni, często odwiedzaj stajnie w Pije.

Konie i wojna

Główne zastosowanie – wojna. Egipci nie mieli armii zawodowej do najechania Hyksosów (ten sam okres, co pojawienie się koni). Hyksosi wprowadzili wozy bojowe. Egipskie wozy: 5 szwadronów po 25 wozów, 2 osoby w każdym.

Rasy koni

Niepewne, jakie rasy. Mistrzowie wozów jeździli za hodowlami, konie zdobywały jako łup. Wzrost: ok. 1,35 m, niektórzy do 1,5 m (szkielet w grobie Senmuta).

Koń arabski

Najbardziej prawdopodobną rasą był koń arabski – jedna z najstarszych ras, z Pioninsuly Arabskiej, wytrzymały w pustyni. Rzeźby Egipcjan przedstawiają konie wojenne z dyszastą twarzą i wysoko niesionym ogonem – typowe dla arabskiego. Najstarszy szkielet (1700 p.n.e.) ma cechy arabskie: czepek klinowaty, duże dołki oczne, mały pysk.