Definicja
"Gaited horse" to grupa ras, a nie jedna rasa. Konie te potrafią poruszać się w nietypowych rytmach: chód lateralny 4-uderzeniowy lub diagonalny 4-uderzeniowy. Ruchy naturalne, wzmocnione wielopokoleniową hodowlą. Specyficzna budowa: wyżej położona szyja, bardziej nachylone łopatki, niżej skokowe nogi tylne. Sporadycznie koń innej rasy można nauczyć amblowania, ale to rzadkie.
Rodzaje chodów
Standardowe: chód (4 uderzenia), trot (2 uderzenia, nogi przekrzyżowane), kanter (3 uderzenia).
Amblowanie:
– Running walk (chód biegnący): 4 uderzenia, nogi boczne razem, ale uderzają w innym czasie: tylna prawa, przednia prawa, tylna lewa, przednia lewa. Wariacje: fox trot, tölt, running walk.
– Pacing (pacer): 2 uderzenia jak trot, ale nogi boczne: lewa tylna z lewą przednią, prawa tylna z prawą przednią. Przykłady: racking, flying pace.
Popularne rasy amblujące
- American Saddlebred – atletyczny, popularny, sukcesy w cutting, reining, skokach, dressażu. 3-chodowe (chód, trot, kanter) lub 5-chodowe (dodatkowe 4-uderzeniowe: rack, slow gait).
- Islandzki koń – korzenie wikingów, konie robocze. Unikalny tölt i łagodny temperament sprawiły światową popularność.
- Paso Fino – Ameryka Środkowa i Południowa. Mniejszy (13–15 łap). Własne chody: Classic Fino, Corto, Largo (4 uderzenia, różne prędkości).
- Standardbred – pacer lub troter.
- Tennessee Walking Horse – słynny z bardzo wygodnego, szybkiego running walk. Też: pacing, racking. Dawniej plantacje – komfort jeźdźca i wytrzymałość.
Zastosowanie
Sukces w wielu dyscyplinach: skoki, reining western. Najbardziej popularne w jeździectwie rekreacyjnym (komfortowe chody) i endurance (wytrzymałość z pochodzenia koni roboczych).
Trening
Mimo genetycznej predyspozycji, konie potrzebują treningu, zwłaszcza do konkurencji. Wyścigi zaprzęgowe dyskwalifikują pacery, jeśli przejdą w trot – trenuje się utrwalanie chodu. Czasem używa się hobli (ograniczników) by trzymać nogi boczne razem. Inne metody: zachęcanie do chodu alternatywnego i korekta, gdy nie uzyskuje się go.