Polski koń ciężki – historia, opis, rasy ciężkie i lekkie, konik polski

Historia

• Środek XIX w.: rozwój rolnictwa -> import koni zimnokrwistych do Polski.
• Po II wojnie światowej: kilka ras z rodzimych klaczy x ogiery ardennes i belgijski ciężki. Wspólna baza -> Polski Koń Ciężki (~60% populacji koni w PL).
• Dojrzewają wcześnie, chętni do pracy. Niestety: niezdolny do pracy -> ubojarni na mięso. Ok. 8000 zarejestrowanych klaczy.

Opis ogólny

• "Koń ciężki polski" to 5 głównych typów hodowanych w różnych regionach pod różne cele.
• Głowa duża, tułów solidny, mocny. Pochylone łopatki, krótkie kończyny -> maksymalna siła ciągnięcia (leśnictwo, rolnictwo, transport).
• Średnia wysokość 14,3–16,0 łap. Kolory: kasztanowy, roan, gniewny. Temperament: łagodny, adaptacyjny, cierpliwy.
• 5 ras: Łowicki, Sztumski, Sokólski, Garwoliński, Lidzbarski.

Rasy ciężkie

• Sztumski: największy, najcięższy (baza: ardennes, belgijski).
• Łowicki: podobny do sztumskiego, lżejszy.
• Sokólski: z ardennes + dominująca krew bretońska i dole.
• Garwoliński: jak sokólski + wyraźniejsza krew boulonnais.
• Lidzbarski: z koni oszmiańskich (mieszanka europejskich zimnokrwistych + szwedzki koń północny).

Rasy lekkie (Malopolski)

• Ewoluował w XIX w. z: arabski, angloarabski, shagya, gidran, pełna krew, furioso, węgierski półkrew, przedświt.
• Dwa Hauptstämme: Sądecki i Darbowsko-Tarnowski.
• Wszechstronni: lekka praca zaprzęgowa, rolnictwo, sportowo: sukcesy w steeplechase.

Konik Polski

• "Mały koń" – starożytne pochodzenie, niziny rolnicze Polski.
• Koń zaprzęgowo-jeździecki, wciąż w rolnictwie (ogrody rynkowe).
• Wygląd: cechy prymitywne tarpana. Kolor: mysi dun, ciemny pas kręgosłupowy, pasma na kłóbku.