Podstawy
Wszystkie koniczyny to pasze motylkowate (bogatsze w składniki niż trawy). Lucerna popularniejsza, ale koniczyna równie dobra, mniej wapnia, mniej moczu. Gatunki: biała, czerwona, koniczyna słodka.
Koniczyna czerwona (Trifolium pratense)
Roślina dwulata (umiera po 2 latach, chyba że nasie się sama). Pochodzi z Azji i Europy, teraz wszędzie w USA.
Jak rozpoznać
Trzy liście na łodydze, gładkie brzegi, cała roślina włosista, liście z białymi znakami „V”. Kwiaty od czerwonych do fioletowych.
Wartość odżywcza
Częsta w pastwiskach i mieszankach siennych (czyste siano z koniczyny trudne). Dużo białka i włókna. Konie lubią jeść. Energia łatwiej przyswajalna. Dobre dla młodych koni, kłaczków laktujących, koni sportowych.
Pleśń – zagrożenie
Zapluniona koniczyna → toksyczność, nieregularne cykle u kłaczków. Unikaj: koszenie koniczyny, nie puść koni na pastwiska koniczynowe po dużych deszczach/wysokiej wilgotności. Sianko: daj koniczynie więcej czasu na suszenie niż innym gatunkom.
Mniejsze problemy
- Ślinienie (slobbers): tylko zapluniona koniczyna produkuje slaframinę → masowne ślinienie. Nie groźne.
- Czerwony mocz: porfiry w koniczynie mogą zabarwić mocz na czerwono. Też niegroźne.