Grzywa to ozdoba konia. Choć niektóre rasy mają krótką, inne długą i luźną, w wielu klasach angielskich standardem jest warkoczowanie. Upiększa, daje sędziemu czysty widok szyi, chroni włosy przed zaplątaniem i łamaniem.
Warkocz hunter (Hunter Braid)
Najczęstszy w angielskim ringu. Grzywa umita, lekko wilgotna. Podzielona na sekcje ~5 cm, ciasno wpleciona od góry do końca. Koniec zwinięty pod spód i zszyty nitką w kolorze grzywy. Robione dobrze – identyczne, rzędna linia.
Warkocz biegnący (Running Braid)
Ochrona długiej grzywy poza showem. Zaczyna za uszami, dołącza warkoczki w dół szyi do kłębu – jeden długi warkocz z całą grzywą.
Warkocz kontynentalny (Continental Braid)
Dla ras z długą grzywą (arabowie). Gumkami oddziela sekcje ~2,5 cm od szyi. Każda sekcja na pół, gumką do sąsiada 7,5 cm niżej. Powtórz rzędy. Powstaje siatka z wiszącymi końcówkami.
Warkocz stajenny (Stable Braid)
Tylko do pielęgnacji – nie na show! Świeżo umita, wilgotna grzywa. Rozczesana, podzielona na równe części, wpleciona od szyi do końca, gumka na końcu. Wiszą luźno. Odnowa 1–2 razy w tygodniu.