Siedliska szare, zwane też „siedliskami marginalnymi”, to środowiska zdolne utrzymać życie, ale oferujące minimalną liczbę zasobów i składników odżywczych. Tu żyją ekstreemofile – mikroorganizmy przystosowane do skrajnych warunków.
Ze względu na ubóstwo zasobów, siedliska szare są miejscami przejściowymi, gdzie mikroorganizmy przebywają tymczasowo, adaptując się do lepszych środowisk, lub permanentnie – jeśli posiadają adaptacje lub symbiozę pozwalającą na przetrwanie. Przykłady:
- Niektóre dostępne tylko krótko, potem nieprzyjazne (np. stawki i kałuże wysuszające się latem).
- Inne dają cukup składników na stałe przetrwanie, ale z takimi ograniczeniami, że populacje są minimalne. Kwaśne stawki, silnie słone laguny – Siedliska, w których mało kto przetrwa, ale ci, co potrafią, są tak dobrze przystosowani, że nie muszą migrować.