Aby ułatwić ruch, ścięgna konia muszą być elastyczne – rozciągają się i kurczą w zakresie 2,5–7,5 cm. Przekroczenie tego limitu powoduje uraz: rozciągnięcie (sprain), naciągnięcie (strain) lub pęknięcie (rupture). Wszystkie trzy mają cechy wspólne, ale różnią się szczegółami decydującymi o leczeniu. Weterynarz postawi diagnozę i przepisze terapię.
Definicja
Rozciągnięcie (sprain) to mechaniczne uszkodzenie tkanki włóknistej (wiązadło, kapsuła stawowa) przez przeciążenie. Zazwyczaj obrzęk widoczny wkrótce, obszar ciepły w dotyku. Stopień: łagodny do umiarkowany, zależny od liczby pękniętych włókien ścięgna.
Diagnoza
Koń natychmiast reaguje – chromota przy chodzie prosto i w zakrętach; przy lekkim urazie chromota może nie być widoczna. Palpacja: kciuk i wskazujący wokół ścięgna za łokciem na kończynie przedniej, ruch w dół do nad kolanem. U tylnej kończyny: za stawem kolanowym do skokowego. Badanie tylnej strony kończyn do wianka wokół kopyta.
Leczenie
Koń w paddoku z ograniczonym ruchem. Łagodne rozciągnięcia goją się w 24–48 h. Klucz: unikanie treningu/wysiłku do zniknięcia obrzęku i ciepła. Ciężki trening dopiero tydzień po ustąpieniu wszystkich objawów.
Ryzyko ponownego urazu
Badanie Animal Health Trust (Newmarket, Anglia): ryzyko powtórki zależy od natury pierwotnego urazu, procesu gojenia i użytkowania kończyny po urazie. Ponowny uraz przy ruchu nieadekwatnym do etapu gojenia. Sukces: ruch zapewniający krążenie, ale bez nadmiernego stresu na uraz.