Tasiemce u koni – co warto wiedzieć?
Trzy gatunki tasiemców atakują konie, najczęściej Anoplocephala perfoliata. Żyje w złączeniu cienkiego i grubego jelita – w ślepej workowej. To płaski robak ok. 8–10 cm długości i 1 cm szerokości. Tasiemce mogą infekować wszystkie konie, niezależnie od wieku, rasy i płci.
Cykl życia
Dorosły tasiemiec odrzuca segmenty ciała z jajkami, które wydalają się z kalem. Segmenty rozkładają się, uwalniając jajka na pastwisku, gdzie zjadają je małe roztocze – roztocza orkowe (oribatid mites), żyjące u podstawy trawy. Przez 4 miesiące rozwijają się w larwach zakaźnych, które trafiają do konia z połykaną trawą.
Objawy
Przy dużej liczbie tasiemców dochodzi do ostrych ataków kolikowych – uszkodzenie i zaburzenie pracy zaworu ileocekalnego. Według Uniwersytetu w Kentucky: „Może dojść do wrzów, stanów zapalnych i tworzenia się błon dyfterycznych w miejscu przyczepienia pasożytów”. Gdy uszkodzenie staje się przewlekłe: chudość, biegunka, utrata wagi, sporadyczne koliki.
Diagnoza
Czasem widać robaki w kale. Brak jajek w kale nie wyklucza pasożytowatości. Pełną diagnozę daje badanie krwi (serologia). Jajonose poruszać się i wyglądają jak ryżowe ziarenka.
Leczenie
W 2006 r. FDA zatwierdziło praziquantel w preparatach antyhelmintycznych z avermektynami jako skuteczne leczenie tasiemców u koni.
Profilaktyka
Profilaktyka to dwukrotne roczne dawkowanie podwójnej dawki Strongid-P. Usuwa wysoki odsetek tasiemców ze ślepej workowej. Pierwsza dawka 6–8 tygodni po wypasie wiosną, druga jesienią.