Opatrunki (wound dressings) chronią ranę przed brudem i muchami. Przydatne przy ryzyku zbyt dużego ruchu konia, rozciągania skóry, konieczności kompresji. Ale NIE WSZYSTKIE rany nadają się do opatrunku.
Rany głowy i tułowia
UNIKAĆ opatrunków na głowie i tułowiu. Rany głowy wymagają częstego leczenia, utrzymanie opatrunku na barkach/pośladkach trudne.
Rany kończyn i podkowi
Opatrunki kończyn = kilka warstw.
Podkładka (padding): chroni ranę, wchłania wydzielinę, ogranicza ruch w stawach. Gazy, no-bow wraps, pillow wraps, wata zwijana. Pieluchy jednorazowe – świetnie wchłaniają wydzielinę, zwłaszcza przy ranach podkowi.
Opatrunk elastyczny: nakrywa podkładkę, zapobiega zsuwaniu. Marki: Vetrap, Elastikon, zamienniki.
Ostrzeżenie
NIE zakładaj opatrunku (chyba że tymczasowy w oczekiwaniu na weterynarza) PRZED oczyszczeniem obszaru, usunięciem tkanek martwych i ciał obcych.
Rany zakażone
Wymagają opatrunku wilgotnego: nałożony rozrzedzony Betadine (antysektyk). Wystarczająca podkładka na wchłanianie gnoju.
Zakładanie opatrunku na nogę
- Sterylne gazy na ranę.
- Pokrycie gazą materiałem opatrującym na całą dolną nogę (wata, no-bow).
- Opatrunk elastyczny: zwijaj bez rozciągania, nakładając warstwy lekko na siebie, by nie dłutać skóry.
- Można najpierw owiązać podkowę – większa immobilizacja.
Opieka po założeniu
- Rany drenujące/zakażone: zmiana CODZIENNIE.
- Gdy drenaż ustąpi i gojenie postępuje: 2–3 dni bez zmiany.
- Kontrola CODZIENNA: czy nie przesunął się, nie brudzi, nie przemoczył. Palce pod opatrunkiem – sprawdź, czy nie zaciśnięty, czy nie rośnie obrzęk.