Funkcja podków
Podkowanie to nakładanie sztucznej podkowy pod kopyta udomowionych koni, by chronić je przed nienaturalnym zużyciem i urazami w środowisku opracowanym przez człowieka. Kopyta muszą być wycinane dla dobrego nastawienia, a podkowy formowane na wymiar.
Naturalne tereny dają dzikim konom twardy, suchy grunt, który szoruje kopyta w równą, rozrogowaciałą powierzchnię, jednocześnie zużywając nadmiarowe wzrosty podczas pasienia. Miękkie, wilgotne grunty farm, korali i skrzyń wymagają pielęgnacji i ochrony. Podkowy dają solidną podłożę pod każde kopyto na trasach i drogach. Kopyta wycina się i wywiera. Podkowy mają kształt U z otworami na gwoździe – te przechodzą przez spód podkowy i kopyto, wyginają się na zewnątrz, przebijają przednią ścianę kopytu, gdzie są zagięte na haczyk i szlifowane równo z powierzchnią zewnętrzną.
Rodzaje podków
Podkowy robi się z różnych materiałów i nadaje im konkretne kształty pod zadania konia:
- Aluminium: konie wyścigowe i dressurowce – wsparcie przy mniejszej wadze.
- Stal: solidna ochrona – jeździectwo, skoczek, konie farmy/rancza.
- Dodatki: gwoździe, kałki, rynny, kryształy wolframowego karbidu – przyczepność na lodzie, błocie, powierzchni zawodowych.
- Zamknięta U (pasek łączący): korekcyjne wsparcie.
Historia
Choć prawie każda kultura używająca koni do transportu prawdopodobnie stosowała jakieś podkowy, dowodów mało. Nie wiadomo, kto pierwszy podkował konie gwoździami i żelazem. Pierwsze artefakty to hipposandały (buty kopytowe) rzymskie. Historyczne pisma sugerują metal pod kopyta. Opis gwoździoejnej podkowy pojawia się dopiero ok. 1000 r. n.e., gdy stała się powszechna w cywilizowanej Europie.
Teorie i dyskusje: podkować czy nie?
- Wielu właścicieli i kowali koni (farrierów) twierdzi, że konie zawsze powinny być podkowane.
- Inni uważają, że błędne podkowanie szkodzi tak bardzo, że ryzyko gwoździowych podków nie warto brać.
- Źle dobrane podkowy powodują wiele problemów z kopytami.
- Brak podków = brak kosztów. Ruch "boso" zyskał popularność – zawody dopuszczają konie boso.
Certyfikacja kowalów (farrierów)
Wielkie kraje wymagają licencji. USA – nie. Niektóre stany próbowały regulacji – żadna nie przeszła. Kowal w USA może dobrowolnie uzyskać certyfikat American Farrier's Association (AFA) – 5 poziomów, certyfikat nauczyciela tylko dla najwyższego: Certified Journeyman Farrier. Większość właścicieli prosi o certyfikat AFA przed zatrudnieniem.