Choroby kopyta konia
Kopyta to jedną z najważniejszych części anatomii konia. Bez zdrowego i dobrze zbudowanego kopyta koń może stać się chudy lub ograniczony w pracy, co nie jest korzystne dla właściciela. Dowiedz się, co możesz zrobić, a czego nie, jeśli Twój koń ma chorobę kopyta.
Anatomia kopyta konia
Na pierwszy rzut oka kopyto wydaje się jedną częścią, w rzeczywistości dzieli się na trzy: ścianę, podkówkę i widelec. Ściana to przednia część kopyta. Podkówka to gruba płyta rogowa tworzącą podłogę kopyta, a widelec to trójkątne poduszki skóry na dole kopyta.
Kruche kopyto
Występuje, gdy kopyto jest anormalnie suche. Objawy: kopyto twarde jak kamień i zanik naturalnego połysku. Zwiększa ryzyko złamań, zwłaszcza podczas kucia. Choroba w dużej mierze dziedziczna, częstsza u ras kobylastych (np. pony welsh).
Kopyto kapture (Clubbed Foot)
Dziedziczna choroba: przednia część kopyta jest wyższa od tylnej. Konie z tym defektem nie nadają się do jazdy, ale mogą być dobrymi koniami roboczymi.
Kopyto pierścieniowe (Ringed or Ribbed Hoof)
Gdy ściana kopyta ma widoczne grzbiety, mówi się o kopycie pierścieniowym lub żebrowanym. Nazywane też „pierścieniami trawowymi”, grzbiety najczęściej powstają przez zmienność wilgotności pastwiska.
Kopyto gąbczaste (Spongy Hoof)
Przeciwieństwo kruchego kopyta – kopyto jest zbyt miękkie. Wygląda na tłuste, stan ten najczęstszy u koni chowanych na terrainach bagiennych. Konie z gąbcastym kopyciem nie nadają się do długich przejazdów.