Bernard z Clairvaux został kanonizowany 18 stycznia 1174 r. przez papieża Aleksandra III, zaledwie 22 lata po śmierci. Uznano go za:
- Wybitną świętość i cnotę.
- Głębokie pisma teologiczne i duchowe, m.in. „O łasce i wolnej woli” oraz „Stopnie pokory”.
- Nieustanne starań o promowanie monastycyzmu i zakonu cysterskiego.
- Aktywną rolę w rozwiązywaniu spornych kwestii teologicznych i promotowaniu jedności Kościoła, np. w debatach z Piotrem Abaelardem.
- Opinię o licznych cudach za życia i po śmierci.
Kanonizacja Bernarda była świadectwem jego ogromnego wpływu na Kościół i trwałego dziedzictwa jako uwielbianego świętego i przywódcy duchowego.