Eksterminacja (wyginięcie regionalne) to całkowite wyeliminowanie gatunku z konkretnego obszaru lub regionu. Oto przykłady eksterminacji:
1. Gołęń wędrowny (Ectopistes migratorius):
Gołęń wędrowny był kiedyś jednym z najliczniejszych gatunków ptaków w Ameryce Północnej, z oszacowaną populacją ponad 5 mld na początku XIX wieku. Jednak ze względu na nadmierne polowanie i niszczenie siedlisk, ostatni dziki gołęń wędrowny zginął w 1914 r., stając się jednym z najbardziej znanych przykładów eksterminacji.
2. Żubr wschodni (Bison bison bison):
Żubr wschodni, znany też jako żubr równinny, kiedyś stado grał w ogromnych stadach po zasadzkach Ameryki Północnej. Jednak niekontrolowane polowanie i utrata siedliska w XIX wieku doprowadziły do ich prawie całkowitego wyginięcia. W 1889 r. pozostało tylko ok. 1000 żubrów wschodnich, zamkniętych w małym obszarze, dzisiejszym Parku Narodowym Yellowstone. Działania ochronne odtąd pomogły odbudować populację, ale żubr wschodni wciąż uważa się za wyeliminowany z większości dawniego zasięgu.
3. Alka wielka (Pinguinus impennis):
Alka wielka to nielotny ptak zamieszkujący Północny Atlantyk. Polowano na nią dla mięsa, piór i jaj, co doprowadziło do gwałtownego spadku. Ostatnia potwierdzona alka wielka została zabita w 1844 r. na Islandii, co oznaczało jej całkowitą eksterminację.
4. Kurzawa łąkowa (Tympanuchus cupido cupido):
Kurzawa łąkowa to kurzawa, która kiedyś występuła w wschodnich USA. Była intensywnie polowana na sport i pożywienie, a jej siedlisko niszczono przez działalność ludzką (rolnictwo, rozwój). Ostatnia znana kurzawa łąkowa zmarła w 1932 r. na Martha's Vineyard, co oznaczało jej eksterminację.
5. Foka mnicha karaibskiego (Monachus tropicalis):
Foka mnicha karaibskiego to gatunek foki zamieszkujący Morze Karaibskie i Zatokę Meksykańską. Polowano na nią za skórę, tran i mięso, a jej siedlisko degradowano przez działalność ludzką. Ostatnie potwierdzone widzenie foki mnicha karaibskiego miało miejsce w 1952 r., co doprowadziło do ogłoszenia jej eksterminacji.
6. Antylopa szabelcowa (Oryx dammah):
Antylopa szabelcowa to duża antylopa rodem z Afryki Północnej. Polowano na nią za mięso i rogi, a jej siedlisko znikało przez działalność ludzką. W latach 90. XX w. antylopa szabelcowa była uważana za wyginętą w naturze. Jednak udane programy hodowli w warunkach sztucznych doprowadziły do jej reinrodukcji w kilku obszarach chronionych.
7. Tygrys tasmański (Thylacinus cynocephalus):
Tygrys tasmański, znany też jako tylacyn, to torbacz zamieszkujący australijską wyspę Tasmanię. Był masowo polowany z powodu postrzeganego zagrożenia dla zwierząt hodowlanych, a jego siedlisko wyczyszczano pod rolnictwo. Ostatni znany tygrys tasmański zmarł w niewoli w 1936 r., stając się jednym z nowszych przykładów eksterminacji.
Te przykłady pokazują tragiczne skutki działalności ludzkiej na populacje zwierząt i ekosystemy, podkreślając znaczenie ochrony i защиты siedlisk w zapobieganiu dalszym wyginięciom i eksterminacjom gatunków.