Do czego był używany Paso Finos i dlaczego?

Koń Paso Fino powstał w XV wieku, kiedy hiszpańscy osadnicy sprowadzili konie do Ameryki. Rasa została opracowana w Puerto Rico, a jej linie krwi to koni Jennet, Barb i Andalusowskie. Historia rasy jest długa i dobrze udokumentowana, a powstały koń jest wyjątkowo dostosowany do zastosowań, dla których został opracowany.

Termin Paso Fino przekłada się na angielski jako „dobry krok” i odnosi się do gładkiego chodu konia. Ten chód jest naturalnie występujący i nie jest trenowany na koniu. Daje jeździecowi niezwykły komfort, umożliwiając im siedzenie w siodle przez długi czas bez dyskomfortu.

Paso Finos zostały opracowane jako konie użyteczności, specjalnie do pracy na plantacjach i ranczo. Gładki chód konia umożliwił właścicielom plantacji podróżowanie przez ich ziemie przez dłuższy czas bez zmęczenia, a także uczynił go doskonałym wierzchowcem do pracy z bydłem.

Paso Finos zostały również cenione jako wierzchowce kawalerii przez armię hiszpańską. Wytrzymałość konia w połączeniu z jego zdolnością do przenoszenia ciężaru i poruszania się po trudnym terenie sprawiła, że ​​idealnie nadaje się do użytku wojskowego.

Dzisiaj Paso Finos są używane do szerokiej gamy zajęć, w tym ujeżdżenia, skoków i jazdy. Szczególnie dobrze nadają się do jazdy wytrzymałościowej, ponieważ ich stały chód pozwala im utrzymać dobrą prędkość przez długi czas.

Wszechstronność i gładki chód konia Paso Fino sprawiają, że jest to doskonały wybór dla szerokiej gamy działań jeździeckich, ponieważ może bezproblemowo przejść między różnymi dyscyplinami. Jego inteligencja, wytrzymałość i dobre stopy sprawiają, że jest to idealny wybór do sportów jazdy i wytrzymałości.