Nie istniała konkretna „rasa turniejowa”, ale preferowano określone rasy ze względu na siłę, usposobienie i zdolności sportowe.
Konie półkrwi:
- Destrier: idealny koń turniejowy, często mieszańcem percheronu, andaluzijczyka i araby. Duży, potężny i zwinny, by nosić ciężki zbroję i wytrzymać uderzenia.
- Andaluzijczyk: znany z piękna, usposobienia i zdolności sportowych; wystarczająco silny dla zbrojnego rycerza i zwinny na turniejach.
- Fryzjanin: majestatyczne czarne konie cenione za siłę, łagodność i elegancję, często widziane w pokazach turniejowych.
Inne rasy:
- Araby: wytrzymałość, zwinność i inteligencja.
- Barb: rasa z Afryki Północnej znana z wytrzymałości i siły.
Kluczowe czynniki:
- Wielkość i siła: konieczne do noszenia ciężko zbrojonego rycerza.
- Usposobienie: spokojne, posłuszne i responsywne mimo hałasu i wstrząsów.
- Trening: wyczerpujący, by wytrzymać ataki, zachować równowagę i reagować na komendy.
Turnieje były sportem bogatych, więc rycerze mieli dostęp do najlepszych koni; krzyżowanie ras było powszechne, by uzyskać pożądane cechy.