W czasie ekspansji na zachód USA, łowcy jeżdżący kolejami celowali głównie w bizony, znane też jako bizony amerykańskie. Strzelali też do innej dużej zwierzyny: antylop, wapiti i jeleń.
Dlaczego bizony były głównym celem
Bizony były niesamowicie liczne w XIX wieku, często liczone na miliony. Ich ogromne stada czyniły je łatwymi celami z ruchomych pociągów. Koleje otworzyły ogromne tereny granicy, dając łowcom nieznany dotąd dostęp do stad, które niegdyś swobodnie wędrowały po pradziadach.
Popyt rynkowy napędzał rzeź. Skóry bizonów były cenione do wyrobów skórzanych, a mięso żywiło załogi kolejowe i rosnące miasta. Była też rosnąca kultura polowań sportowych wśród zamożnych, którzy traktowali bizony jako trofea.
Trwałe konsekwencje
To połączenie polowań komercyjnych, sportowych i dostępu kolejowego doprowadziło do katastrofalnego spadku liczebności bizonów. Gatunek został napchnięty na skrajk wyginięcia, co fundamentalnie zmieniło ekologię Wielkich Przydziadów i życie ludności tubylców zależnych od stad.
Era kolejowa pozostaje trzeźwącym rozdziałem w historii amerykańskiej przyrody i ochrony przyrody.