Konie mają szeroki repertuar ruchów – od subtelnych po spektakularne. Oto zestawienie:
Podstawowe chody
Chód (walk): Najwolniejszy, czterobitowy chód – komfortowy na długie dystanse.
Trot: Dwubitowy chód, nogi poruszają się parami skośnymi. Szybszy od chodu, daje charakterystyczne wahanie w siodle.
Kanter/galop (canter/lope): Trzybitowy chód z fazą zawisu. Szybszy od trotu, stosowany na trasach i zawodach.
Galop (gallop): Najszybszy chód, czterobitowy rytm z wyraźną fazą zawisu. Używany do krótkich sprintów i wyścigów.
Inne ruchy (szkoła jeździecka)
Pasaż (passage): Zebrany trot z wysokim unoszeniem nóg i wyginanym grzbietem. Trudny element dressażu.
Piaf (piaffe): Bardzo zebrany trot – koń prawie stoi w miejscu, wykonując szybkie, krótkie kroki. Zaawansowany element dressażu.
Chód rozszerzony (extended gait): Wersja chodu z większym posuwem – np. rozszerzony trot ma dłuższe posuwy.
Chód zebrany (collected gait): Wersja chodu ze skróconymi, kontrolowanymi posuwami – np. zebrany kanter.
Inne terminy kierunkowe
Do przodu (forward): Ruch w kierunku, w którym patrzy koń.
Do tyłu (backward): Ruch w przeciwnym kierunku.
Na bok (sideways): Ruch bokowy – widoczny w pracy lateralnej.
Zakręt (turning): Zmiana kierunku ruchu.
Skok (jumping): Przeszkoczenie przeszkody.
Język ciała konia
Uszy: skierowane do przodu – czujność; przyłożone – strach lub agresja.
Ogon: machający – irytacja; uniesiony – ekscytacja lub chęć ruchu do przodu.
Oczy: rozszerzone źrenice – strach/eksycytacja; zwężone – skupienie/agresja.
Furkanie (snorting): ekscytacja, strach lub ostrzeżenie.
Rzenie (neighing): długie wezwanie – komunikacja między koniami.
Lista nie jest wyczerpująca – konie prezentują mnóstwo ruchów i zachowań zależnych od rasy, treningu i osobowości.