Krab kęlowy (Pugettia) – opis, występowanie i biologia

Opis

Kraby kęlowe to 5 gatunków z rodzaju Pugettia (rodzina krabów pająkowych). To małe do średnich skorupiaki oceaniczne. Należą do tej samej rodziny co największy krab świata – japoński krab pająkowy (rozpiętość ponad 3,6 m). Gatunki: północny, kolczasty, uroczy, krypticzny i wenecjański krab kęlowy.

Wygląd

  • Małe (kilka cm szerokości). Wspólna cecha: ciało łopatowate – najszersze przy głowie, spiczaste przy ogonie. Kolor zależy od diety – barwnik pancerza pochodzi z pożywienia, co umożliwia maskowanie się wśród glonów, na których się żywią. Pancerze i nogi zazwyczaj kolczaste.

Siedliska i zasięg

  • Pacyfik wzdłuż wybrzeży Ameryki Północnej i Południowej (Alaska–Meksyk). Duże terytoria. Gęste kęlowiska i strefy przybrzeżne. Płytawskie wody, ale do 73 m głębokości. Duża tolerancja temperatur = duży zasięg.

Dieta i drapieżniki

  • Nocne. Dziennie chowają się w cieniu kęłów. Nocą jedzą: kęla byka, kapustę morską, glony, małe mięczaki, ślimaki, glony mikroskopijne. Unikają drapieżników (ryby kęlowe, halibuty, ryby przyklejone) maskowaniem i aktywnością nocną.

Cykl życia

  • Linią się, by rosnąć. Ostatnia linięcie = dojrzałość płciowa. Sezon parzenia zależy od gatunku. Samice noszą tysiące jaj na brzuchu – wylęg po kilku miesiącach. Młode to w pełni uformowane mikroskopijne krabki – brak opieki rodzicielskiej.