Megalodon (Otodus megalodon) to wyginęty gatunek rekiny makrelowej, żyjący ok. 23–2,6 mln lat temu (miocen, pliocen). Szacunkowo osiąгал ponad 18 m długości, bywając jedną z największych ryb w historii, z siłą ugryzienia 10–18 ton.
Megalodon zajmował szczyt morskiej sieci pokarmowej jako drapieżnik alfa. Jego dieta prawdopodobnie obejmowała wieloryby, delfiny, foki, lwy morskie, żółwie morskie i inne rekiny. Zamieszkiwał szeroki wachlarz środowisk – od płytkich wód przybrzeżnych po głębokie regiony oceaniczne, w oceanach na całym świecie z wyłączeniem Arktyki i Antarktyki.
Jako część złożonego ekosystemu, megalodon oddziaływał z wieloma gatunkami. Mógł być ofiarą innych dużych rekinów i prawdopodobnie gościło na nim pasożyty (min. lampetrie, robaki). Jego obecność regulowała liczebność zwierząt morskich, a wyginięcie wysłało fale szoku przez całą sieć pokarmową.
Przyczyny zniknięcia megalodona wciąż dyskutowane, ale prawdopodobnie wynikały ze zmiany klimatu, konkurencji z innymi drapieżnikami i zmieniających się zasobów pożywczych.