Wiersz "Świt, rybak" zawiera kilka metafory. Najbardziej wyrazista: porównanie nieba o świcie do sieci rybaka. Niebo opisane jako "szara sieć" "rzucana nad morze", a gwiazdy jako "srebrne ryby" "złowione" w sieci. Metafora sugeruje, że świt to moment, gdy niebo staje się ogromną, wszechobjętą siecią, a gwiazdy – małymi, ulotnymi stworami w niej uwięzionymi.
Druga metafora: dusza mówiącego jako "barka", myśli jako "wiosła". Dusza jak statek nawigujący wodami świadomości, myśli – wiosła pchające go do przodu. Te metafory tworzą żywy obraz świtu i wewnętrznej podróży, używając elementów przyrody do wyrażenia złożonych emocji.