Zrozumienie poziomów troficznych i transferu energii
* phytoplankton: Są to główni producenci, co oznacza, że robią własne jedzenie poprzez fotosyntezę. Są podstawą łańcucha pokarmowego.
* Pacific Herring: Są to małe ryby, które żywią się zooplanktonem, które z kolei żywią się fitoplanktonem. To czyni ich wtórnym konsumentem.
reguła 10%
Ogólna zasada jest taka, że tylko około 10% energii z jednego poziomu troficznego jest przenoszonych do następnego. Oznacza to, że na każde 100 kalorii fitoplanktonu spożywanego przez zooplankton, tylko około 10 kalorii będzie dostępnych do śledzia.
Obliczanie wymaganych kalorii fitoplanktonu
1. Odwróć transfer energii: Ponieważ śledź jest na drugim poziomie troficznym, musimy pracować wstecz.
2. uwzględniają wydajność 10%: Aby uzyskać energię wymaganą na poprzednim poziomie troficznym, podziel zapotrzebowanie na energię śledzia o 0,1 (10%):
* 100 000 kalorii (śledź) / 0,1 =1 000 000 kalorii (Zooplankton)
3. Powtórz dla fitoplanktonu: Aby znaleźć kalorie fitoplanktonu, podziel kalorie zooplanktonu przez 0,1:
* 1 000 000 kalorii (zooplankton) / 0,1 =10 000 000 kalorii (fitoplankton)
Dlatego wymagane jest około 10 000 000 kalorii fitoplanktonu do obsługi 100 000 kalorii śledzia Pacyfiku.
Ważne notatki:
* Zasada 10% jest uproszczeniem: Rzeczywista wydajność transferu energii może różnić się między ekosystemami i gatunkami.
* Inne czynniki: Na faktyczną wymaganą ilość fitoplanktonu może wpływać czynniki takie jak określony gatunek zooplanktonu i wydajność ich karmienia.
* Złożoność ekosystemu: Rzeczywiste ekosystemy są znacznie bardziej złożone niż ten uproszczony przykład. Istnieje wiele innych organizmów, a energia przepływa przez wiele ścieżek.