1. Struktura:
* Włókna i blaszki: Skrzela składają się z cienkich, podobnych do nitek włókien, które rozgałęzią się z łuków skrzelowych. Każdy żarnik jest pokryty jeszcze mniejszymi strukturami podobnymi do płyt zwanych blaszkami. Te blaszki tworzą ogromną powierzchnię do wymiany gazu.
* Sieć kapilarna: Gęsta sieć naczyń włosowatych przebiega przez blaszki, zbliżając odtlenianą krew blisko wody.
* przepływ przeciwprądowy: Przepływ wody nad skrzelami jest przeciwny do przepływu krwi w blaszkach. Ten przepływ przeciwprądowy utrzymuje gradient stężenia, zapewniając, że woda zawsze ma wyższe stężenie tlenu niż krew, maksymalizując dyfuzję tlenu.
2. Dyfuzja:
* gradient tlenu: Woda przechodząca przez skrzela zawiera rozpuszczony tlen, podczas gdy krew w naczyniach włosowatych ma niższe stężenie tlenu. Ta różnica w stężeniu tlenu tworzy gradient, napędzając tlen do poruszania się z wody do krwi.
* cienkie membrany: Cienkie błony blaszki i naczyń włosowatych pozwalają na łatwą dyfuzję cząsteczek tlenu, minimalizując oporność.
* Wysoka powierzchnia: Ogromna powierzchnia blaszki maksymalizuje obszar wymiany gazu, zwiększając szybkość absorpcji tlenu.
w podsumowaniu:
* Włókna skrzelowe i lamele zapewniają ogromną powierzchnię.
* System przepływu przeciwprądowego utrzymuje stały gradient tlenu.
* Cienkie błony i sieć naczyń włosowatych ułatwiają szybką dyfuzję tlenu do krwi.
Razem cechy te pozwalają rybom wyodrębnić maksymalną ilość tlenu z wody, nawet w środowiskach o niskim poziomie tlenu.