Rekiny piesie (np. Scyliorhinus canicula), jak wszystkie rekiny, oddychają płuczkami. Proces wygląda tak:
- Wpływ wody: Rekin pływa z lekko otwartą paszczą, woda wpływa do jamy ustnej.
- Przepływ przez płuczki: Woda przepływa przez 5 par szczelin płuczkowych (u psich rekinów zazwyczaj 5) po obu bokach głowy.
- Wymiana gazowa: Płuczki składają się z setek cienkich włókien (lamell) ogromnej powierzchni. Krew płynie w nich przeciwnie do prądu wody (wymiana przeciwprądowa) – to maksymalizuje dyfuzję tlenu do krwi i CO₂ do wody.
- Wypływ wody: Odutleniona woda wypływa przez szczeliny płuczkowe.
Kluczowe cechy
- Wymiana przeciwprądowa: Skuteczność bliska 80-90% (u ssaków płucne ~25%).
- Ciągły przepływ: Większość rekinów (w tym piesie) musi pływać, by pchnąć wodę przez płuczki (ram ventilation). Nie potrafią pompować wodą aktywnie, gdy stają w miejscu (w przeciwieństwie do np. rekinów węgorowych).
Spirakulum – "drugie nosie"
Za okiem znajduje się mała otwór – spiraklum. Pozwala na wpompowanie wody do płuczek, gdy rekin leży na dnie (paszczę ma zamkniętą/przyciśniętą do podłoża). To ewolucyjny relikt, ale funkcjonalny u rekinów dennych.
Dzięki temu systemowi rekiny piesie efektywnie oddychają w chłodnych, tlenowo-bogatych wodach północy i pływają niemal nieustannie.