Mleczniki (Asclepias spp.) wyewoluowały różne adaptacje, by przetrwać i rozwijać się w różnych środowiskach:
Odporność na suszę
Woskowate liście ograniczają utratę wody przez transpirację. Grube, gęsto upakowane komórki naskórkowe i zredukowane szparki dalej limitują utratę wody.
Zapylanie i rozsiew nasion
Mleczniki produkują nektar przyciągający zapylaczy: pszczoły, motyle, ćmy. Ich wyspecjalizowana budowa kwiatów sprzyja przenoszeniu pyłku. Nasiona mają włoski lub borówki do przylgania do zwierząt, a niektóre gatunki mają lekkie nasiona z jedwabistymi włoskami do rozsiewu wiatrem.
Mechanizmy obrony
Mleczniki produkują mlecznisty sok z toksycznymi kardenolidami, które odstraszają chowców. Liście są często twarde i włókniste, a niektóre kwiaty pełnią rolę przyciągaczy odciągających drapieżników od wartościowych części.
Relacje symbiotyczne
Mleczniki są roślinami żywicielskimi dla gąsienic motyla monarcha. Gąsienice żywią się wyłącznie mlecznikiem i wykorzystują kardenolidy do własnej ochrony. W zamian dorosłe motyle pomagają zapylać kwiaty.
Te adaptacje pozwalają mlecznikom przetrwać i rozmnażać się w siedliskach od suchych rejonów po wilgotne łąki i tereny zrudowione.