1. Produkcja dźwięku: Dolfiny wytwarzają kliknięcia i gwizdki, wymuszając powietrze przez ich fragmenty nosowe. Te dźwięki przemieszczają się przez wodę w falach.
2. Echolokacja: Fale dźwiękowe emitowane przez delfiny odbijają obiekty w ich środowisku i wracają do głowy delfina.
3. Transmisja Jawbone: Fale dźwiękowe są ukierunkowane przez dolną jawbone delfina, który jest wypełniony tłuszczem i zachowuje się jak konduktor dźwiękowy.
4. Melon Focus: Melon, tłusta struktura na czole delfina, koncentruje powracające fale dźwiękowe na parach wypełnionych tłuszczu w dolnej szczęce. Te SAC zawierają wyspecjalizowane receptory, które wykrywają subtelne zmiany ciśnienia spowodowane falami dźwiękowymi.
5. Interpretacja mózgu: Mózg interpretuje informacje z SACS, umożliwiając delfinie „widzieć” środowisko przez dźwięk. Mogą określić rozmiar, kształt, odległość, a nawet teksturę obiektów w oparciu o echa, które otrzymują.
Kluczowe adaptacje do słuchu podwodnego:
* Specjalistyczne tkanki tłuszczowe: Wypełnione tłuszczu tkanki w ich pachach i melonie pomagają skutecznie prowadzić i skupić się na falach dźwiękowych.
* duże, czułe ucho wewnętrzne: Dolfiny mają większe i bardziej wrażliwe ucho wewnętrzne w porównaniu do ssaków lądowych, dzięki czemu są wysoce dostosowane do podwodnych dźwięków.
* Opóźnione zmęczenie słuchowe: Ich układ słuchowy jest mniej podatny na zmęczenie, umożliwiając im stosowanie echolokacji przez dłuższy czas.
Podsumowując: System echolokacji delfinów jest niezwykłą adaptacją, która pozwala im skutecznie nawigować, polować i komunikować się w ich podwodnym świecie. Jest to wyrafinowane wykorzystanie dźwięku, które podkreśla niesamowitą różnorodność i pomysłowość świata przyrody.