Adaptacje to cechy wspólne dla grupy/gatunku, dające poprawę funkcji. Rybki klownie (Clownfish), spopularyzowane filmem „Szukając Nemo”, wyjątkowe dzięki wielu adaptacjom pozwalającym im przetrwać.
Rybka klowna
Ciepłowodne, Pacyfik i Indopacyfik. Kolorystika: żółć do kasztanowej, z białymi i czarnymi pasami. Słyną z życia wśród aktynii morskich. Bardzo terytorialne, bronią swego terytorium. Zdolność do życia wśród groźnych aktynii to jedna z adaptacji.
Odporność na jady aktynii
Ewolucja sprawiła, że rybki klownie nie są wrażliwe na jady aktynii. Aktynie mają żerujące plamię z jadem, szokujące i zabijające ryby – je zjadają. Rybki klownie mogą chować się w aktynii, chroniąc się przed drapieżnikami. Dodatkowo zjadają resztki po ofiarach aktynii. Relacja wzajemnie korzystna: rybki czyścią aktynię, zjadając zamarte plamię.
Zmiana płci
Unikalne wśród ryb: rybki klownie potrafią zmieniać płeć. Jak pszczoły – sztywna hierarchia. Na szczycie rozmnazająca się samica, potem samce rozmnazające, potem pozostałe samce. Gdy samica umiera, hierarchia się rujnuje – dominujący samiec zamienia się w samicę i wybiera partnera z pozostałych samców.
Opieka nad młodymi przez samców
Rzadkie u ryb: samce opiekują się młodymi. Konie (seahorses) i rybki klownie to przykłady. Wynika z hierarchii tarłowej – wszystkie poza samicą rozmnazającą to samce. Para strzeże ikry 3–5 dni, potem samce opiekują się wylęgnionymi jajami i wychowują młode.