Kamień-zwierzak to zamiennik zwierzaka. Fad wprowadzony 1970 r. przez reklamowca Gary’ego Dahla – krótki, ale zrobił z niego milionera. Napisał instrukcję dołączaną do kamieni, która z lat się rozrosła.
Instrukcja
Wybór nowego pupila
Kamienie-zwierzątka: gładkie, jednolite kształty. Bez ostrogów/ostrych krawędzi. Miłe w dotyku, nie bolące. Powinny mieć połysk. Gdy masz kamień – potrzebuje oczek ruchomych (googly eyes) ze sklepu rękodzielniczego. Klej. NIE klej nóg/rąk – kamienie ich nie potrzebują. Na koniec: NADAJ IMIĘ.
Opieka nad kamieniem-zwierzakiem
Prosta. Może tęsknić za dworem – wyprowadź na spacer. Nie martw się smyczem – nie ucieknie. Zostanie tam, gdzie go zostawisz. Pewnie lubi wakacje: Wielki Kanion, Góry Skaliste.
Nie karm – nie ma pyska. Powietrze mu wystarczy. Straszny pływak – choć tchnie wiecznie, nigdy nie wypłynie na powierzchnię.
Uważaj przy szkle. Jeśli upuścisz na szkło – duże ryzyko pęknięcia szkła. Zostaw w domu przy wizycie w sklepie ze szkłem. Nie chcesz płacić za to, co złamał.
Pogrzeb kamienia-zwierzaka
Nadejdzie moment, gdy gazka zgaśnie w oczach – to znaczy, że zmarł. Pogrzeb smutny, ale też świętowanie życia.
Wykop dołek w ogrodzie by w pełni zakryć kamień. Zasyp, wygładź ziemię, połóż kamień-nagrobek.