Zapisy kopalne (fossil record) słyną z niekompletności, ale dzięki szczególnemu typowi kopaliny możemy je uporządkować. Te unikalne relikty – kopaliny wskazujące (index fossils) – pełnią jedną z najważniejszych ról w paleontologii.
Podstawy
Wiele typów kopalin – ślady, formy, odlewy – niektóre trafiają do elitarnej kategorii: kopaliny używane do datowania okresów geologicznych. Szukamy gatunków krótkotrwale. Jeśli organizm istniał tylko w Jurze, to znalezienie jego kopalin w osadzie datuje ten osad na Jurę. Te „kopaliny prowadzące” (guide fossils) kluczowe do chronologii warstw. Ale jakie cechy decydują o byciu kopaliną wskazującą?
Kluczowe cechy
Powszechnieństwo (Abundance)
By paleontolodzy mogli korelować skały z dalekich lokalizacji, kopalina wskazująca musi być szeroko rozpowszechniona geograficznie. Zazwyczaj organizmy morskie – łatwo dyspersyjne, pojawiające się niezależnie od typu skały. Oznacza: skały z tą samą kopaliną wskazującą = podobny wiek geologiczny, a nie tylko ten sam typ skały.
Szybka ewolucja i wyginiecie
Krótki czas istnienia gatunku na osi geologicznej = precyzyjne datowanie warstwy, z której kopalina pochodzi.
Cechy fizyczne
Idealnie: małe kopaliny. Duże – rzadsze, złożone. Małe – liczniejsze, łatwiejsze do znalezienia i identyfikacji. Characterystyczne kształty (np. spiralne muszle). Przydatne: identyfikowalne na miejscu, bez laboratorium/narzędzi specjalnych.
Przykłady
Niektóre kopaliny to klasyki geologii: trilobity (jak prehistoryczne koniki morskie), amonity (przodkowie dzisiejszych nautilusów), szkarłatnice kalikowe (calico scallops).