Cechy zwierząt nocnych – adaptacje do życia w nocy

Wiele zwierząt jest nocnych – aktywnych w nocy, nie w dzień. Współdzielą cechy pomagające im funkcjonować i rozwijać się po zachodzie słońca. Zależą od specyficznych cech, by lepiej adaptować się do nocy i przetrwać.

Wrażliwe uszy

Nadzwyczaj wrażliwe uszy chronią przed drapieżnikami. Doskonałe słuch – też ułatwia polowanie. Np. duże koty: elastyczne uszy, precyzyjne lokalizowanie dźwięków.

Węch

Wiele zwierząt nocnych ma wyostrzony węch – śledzi ofiarę po zapachu. Niektóre mają organ Jacobsona (na podniebieniu) – dodatkowa adaptacja węchu. Ptaki zazwyczaj słaby węch, ale ptaki nocne – wyjątek.

Smak

Niektóre zwierzęta nocne mają mocny smak (adaptacja gustatoryczna) – pomaga nawigować i polować. Węże nocne używają receptorów węchowych na języku do orientacji i wykrywania ofiary.

Wzrok

Widzenie kluczowe, zwłaszcza nocnych. Zwykle duże oczy – lepiej gromadzą światło nocne. Niektóre mają tapetum – odbijającą warstwę w oku (poprawa widzenia nocnego). Wyższe stężenie pálczeczków na siatkówce pozwala tworzyć obraz przy słabym świetle. Obraz mniej ostry niż przy stożkowcach, ale pozwala sprawnie poruszać się w nocy.