Po zachodzie słońca pewne zwierzęta wychodzą na polowanie. Zwierzęta nocne (nocturnal) aktywne w nocy, wykorzystują ciemność do polowania. Wysoce rozwinięte zmysły pozwalają im widzieć, słyszeć i czuć ofiary niewidoczne dla zwierząt dziennych (diurnal). Adaptacje nocne wynikają z wielu powodów – najczęściej: zdobywanie ofiar lub, ironicznie, unikanie drapieżnictwa.
Przykłady zwierząt nocnych w USA
Szop praczaj (Raccoon)
Jeden z najczęstszych zwierząt nocnych w przedmieściach USA. Adaptacyjny, ciekawski, nie boi się ludzi – śmietniki jako spiżarnia. Do 76 cm długości, 9 kg wagi. Charakterystyczna maska na twarzy, ogon w paski. Unikalnie: najbardziej rozwinięty zmysł to DOTYK. Wzrok słaby, mniej ważny niż dotyk, węch, słuch.
Oposum wierzchowaty (Opossum)
Nieśmiały, samotny. Używa nocnych zdolności by kraść jedzenie i unikać drapieżników. W całych USA. Częsty winowajca hałasów nocnych – gniazda na strychach, przewracanie koszy. Słaby wzrok, ale wyrazisty węch i słuch. Mały, masywny, jedyny torbaczik na półkuli zachodniej.
Lis szary (Gray Fox)
Rzadszy widziany, ale powszechny drapieżnik nocny w USA. Jeden z dwóch psowatych potrafiących wjeżdżać na drzewa. Mały, zwinny. W dzień w norze, w nocy poluje. Mimo kotowatych oczów z pionowymi źrenicami – wzrok słaby, poluje węchem i słuchem. Rzadko spotykają ludzi, ale polują na małe zwierzaki domowe zostawione nocą na dworze.
Norka ogonista (Long-Tailed Weasel)
Samotne drapieżniki nocne w całym USA (bez Alaski/Hawajów). Zazwyczaj obszary wiejskie. Czasem atakują małe zwierzęta hodowlane i domowe. Sylwetka typowa: długie, smukłe ciało, ruda sierść, czarna końcówka ogona. Terytorialne, polują węchem – lokalizują i infiltryczują nory gniazdujących zwierząt.