Koty żółwiokowe (tortoiseshell) nazywają się od kolorystki sierści. Unikalne barwienie = mieszenie genów dominujących: czarny i pomarańczowy. Wierzy się, że przynoszą szczęście – nazywane „kotami pieniądżowymi”.
Wzory kolorystyczne
Typowe: pomarańcz, brązowy amber, czarne plamy. Od dużych plam do drobnych plamek. Rzadko biel. Podobne wzory + duże białe/lilaowe/śmietankowe plamy = kaliko. Niektóre tabby mają kolory żółwiokowe w paskach – „torbie”. Torbie, kaliko, żółwiokowe – oczy amber/żółte.
Płeć
Koty żółwiokowe = prawie zawsze samice. Gen pomarańczowy „O” na chromosomie X. Samce XY – jeden gen „O” = pomarańczowy. Samice XX – dwa geny „O” = pomarańczowa; jeden gen = żółwiokowa. Samiec żółwiokowy = mutacja genetyczna, ekstremalnie rzadki. „The Telegraph”: z milionów kotów w Anglii – kilka samców. Weterynarze: 1 w 30 lat praktyki.
Komunikacja
Koty żółwiokowe komunikują się aktywniej. Częstsze miauczenie, mruczenie, syczenie. Niektóre niemal non-stop. Kopają/łapią opiekuna. Cechy silniejsze niż u torbie/kaliko.
Cechy osobowości („Tortitude”)
Żółwiokowe: pyskowate, niezależne, posessywne do opiekuna i przestrzeni. Gonią/syczą na naruszacze przestrzeni. Asertywność = „tortitude”. Mimo to – dobrzy towarzysze, gdy się zaaklimatyzują.